numery litery.

open'er 2010 - wykonawcy (cz. 1)

2010-03-06T22:18:00.002+01:00

dziś mój prywatny i subiektywny przegląd ogłoszonych dotychczas wykonawców na Heineken Open'er Festival 2010. w kolejności ich ogłoszenia przez pana Ziółka.

1. Pearl Jam

kiedy: 1 lipca, main stage

co to: ponoć grunge'owi jak Nirvana, choć nieco mocniejsi (no i wokalista żyje)

nie znasz - poznaj: http://www.youtube.com/watch?v=46nfof-gdDs

moje pierwsze spotkanie: szczerze nigdy nie interesowałem się zbytnio tym zespołem, jakoś kiedyś zobaczyłem Alive na MTV2 i na tym koniec moich przygód. mam nadzieję że pozytywnie zaskoczą na żywo, jak Faith No More rok temu.

moja reakcja na ogłoszenie: e, ok.

wskaźnik mojego podniecenia: 4/10

2. Kasabian

kiedy: 3 lipca, main stage

co to: niby kiedyś trochę indie, jednak dziś bliżej alternative rock

nie znasz - poznaj: http://www.youtube.com/watch?v=Wd0Y1Sko7hA

moje pierwsze spotkanie: utwór Fire, który możecie zobaczyć powyżej, usłyszałem w zeszłe wakacje - i od tamtej pory kocham. moja miłość do nich rozwinęła się znacznie dzięki późniejszemu poznaniu reszty ich twórczości.

moja reakcja na ogłoszenie: fuck yea.

wskaźnik mojego podniecenia: 9/10

3. Tinariwen

kiedy: 1 lipca, world stage

co to: blues z sahary

nie znasz - poznaj: http://www.youtube.com/watch?v=3hR6eWexxZA

moje pierwsze spotkanie: podczas ogłaszania w trójce. byłem srogo zawiedziony.

moja reakcja na ogłoszenie: co?

wskaźnik mojego podniecenia: 0/10

4. Mando Diao

kiedy: 2 lipca, tent stage
co to: indie-srindie
nie znasz - poznaj: http://www.youtube.com/watch?v=qkyRHRIvoGo
moje pierwsze spotkanie: jak wyżej. ale nie są tacy źli. da się posłuchać
moja reakcja na ogłoszenie: co? część 2
wskaźnik mojego podniecenia: 3/10

5. Gorillaz Sound System
kiedy: 3 lipca, tent stage
co to: chuj wie, DJe grający kawałki Gorillaz
nie znasz - poznaj: http://www.youtube.com/watch?v=kM9HkubHYGs
moje pierwsze spotkanie: no cóż, Gorillaz to jeden z moich ulubionych zespołów od dawien dawna, więc gdy pierwszy raz dowiedziałem się, że istnieje coś takiego jak Gorillaz Sound System, to byłem wkurwiony jak psia mać. nie najlepsze pierwsze wrażenie. ale przynajmniej mamy jakiś drobny ślad Gorillaz na Open'erze.
moja reakcja na ogłoszenie: TAAAAAAAAAAK!!!!!!!!!!! ... ale że co? o nieeeeeeeeeee kurwasz
wskaźnik mojego podniecenia: 4/10

6. The Hives
kiedy: 4 lipca, main stage
co to: garaż post punk z riffami rozpierdalaczami
nie znasz - poznaj: http://www.dailymotion.pl/video/x2v4rb_the-hives-walk-idiot-walk_music
moje pierwsze spotkanie: odległe w czasie, powyższe Walk Idiot Walk atakowało MTV, kiedy to dziecięciem będąc chłonąłem ten kanał jak gąbka. bardzo mi się to wtedy podobało, razem z siostrą sobie do tego podskakiwaliśmy - i tak z tegorocznym Open'erem The Hives do mnie powróciło.
moja reakcja na ogłoszenie: o! fajnie.
wskaźnik mojego podniecenia: 7/10

7. Massive Attack
kiedy: 2 lipca, main stage
co to: trip-hop, czyli elektroniczne smęty
nie znasz - poznaj: http://www.youtube.com/watch?v=7cL_1bmYCzs
moje pierwsze spotkanie: za czasów albumu Mezzanine moja mama, której zawdzięczam mnóstwo niesamowitej muzyki, słuchała MA dość często. można by rzec, iż Teardrop był częścią soundtracku mojego dzieciństwa. spory sentyment mam do nich dzięki temu.
moja reakcja na ogłoszenie: lolwut?!?
wskaźnik mojego podniecenia: 7/10

8. Pavement
kiedy: 2 lipca, tent stage
co to: pionierzy indie
nie znasz - poznaj: http://www.youtube.com/watch?v=BoMdkyeZOqE
moje pierwsze spotkanie: nie nastąpiło. po nasilających się na forach różnego rodzaju głosach o ich reaktywacji ściągnąłem dyskografię. nadal jej nie przesłuchałem. być może Open'er 2010 nareszcie mnie do tego zmusi.
moja reakcja na ogłoszenie: aha.
wskaźnik mojego podniecenia: ?/10 (wynik opublikuje później, jak ich poznam lepiej)

9. Hot Chip
kiedy: 3 lipca, main stage
co to: indietronica (ta nazwa brzmi dziwnie), piknięcia i pizgnięcia do potupajów
nie znasz - poznaj: http://www.youtube.com/watch?v=QWuSRiB7I28
moje pierwsze spotkanie: niefortunne. ichni kawałek Ready For The Floor, maltretowany przez media jakiś czas temu, nie przypadł mi do gustu, a wręcz odrzucał. jednak, po przypadkowym usłyszeniu Over and Over kilka miesięcy temu, jakoś powoli sympatia do nich rosła. ich najnowszy album, One Life Stand, przypieczętował moją miłość do nich, a gdy po paru dniach ogłoszono ich występ na Open'erze, cieszyłem się jak dziecko. wniosek? nie zniechęcajcie się do zespołu po nieciekawym pierwszym wrażeniu.
moja reakcja na ogłoszenie: no i bardzo dobrze!
wskaźnik mojego podniecenia: 8/10

10. Empire of the Sun (niepotwierdzone oficjalnie, niechcący wypsztrykali się na swojej stronie)
kiedy: ponoć 2 lipca, ponoć na main stage
co to: synthpopowe pierdy-śmierdy
nie znasz - poznaj: http://www.youtube.com/watch?v=LDtWfQMhPUQ
moje pierwsze spotkanie: oczywiście, że MTV2 katujące We Are The People dzień w dzień. takie miłe i przyjemne to wszystko dla mnie było, ale bez rewelacji.
moja reakcja na ogłoszenie: nie do końca ich ogłoszono, ale byłem obojętny.
wskaźnik mojego podniecenia: 2/10

przy najbliższym ogłoszeniu kolejnych wykonawców (prawdopodobnie w ten czwartek, 11 marca) kolejne opinie.

Gorillaz - PLASTIC BEACH /recenzja/

2010-03-02T23:05:00.002+01:00

recenzja nowego albumu Gorillaz - Plastic Beach - będzie nietypowa.

mianowicie, dziś wieczorem nieoceniona Nekkoru zaproponowała synchroniczne słuchanie tego oto albumu i wymianę wrażeń na żywo. i recenzja ta składa się z co niektórych opinii na temat Plastic Beach.

uwaga - recenzja ta zawiera prosty i wulgarny język ze względu na emocje otaczające ten album.

tekst skrócony dla waszej wygody czytania.

Orchestral Intro

Hani

skrzypce

ręce mi się trzęsą

Nekkoru

Ekscytacja dziwko

Hani

nie wyrobię napięcia.

Welcome to the World of the Plastic Beach

Hani

o kurwa

perkusja

Nekkoru

DZIWKO SNUP DOG

Zajebiste przejście

A to mi brzmi zajebiście jak Aphex Twin

Z Selected Ambient Works

Hani

bum pss bum pss bum pss bum pss

Nekkoru

Już nie brzmi jak Aphex

Ale dalej jest zajebiście

Hani

kurwa, to jest dobre.

Nekkoru

Synth mniam

White Flag

Hani

zmiana klimatu

Nekkoru

Noo, orientalnie. Arabsko.

Smyczki

Hani

to jest ZAJEBISTE man

FLET dzifko

i te skrzypki

Nekkoru

Tak ma wyglądać pop

A nie jakieś kurwa lejdi gaga i papapapa papoka fejs

Rhinestone Eyes

Nekkoru

To brzmi zajebiście i jest Albarn

Cholera, to jest przepiękne

Hani

ten synth w tle

tak chyba brzmi niebo

Nekkoru

Niga

Chyba nie żyjemy

Stylo

Hani

BAS

Nekkoru

WOOOO!

Hani

ten bas

jest wyjebany.

no po prostu nie mam słów

Superfast Jellyfish

Hani

O_O

CO TO

Nekkoru

Zaczyna się jak dobry mix Cut Chemista

Hani

SŁYSZYSZ TO

to jest dobre

Nekkoru

DOBRZE W POMPKE ROBIOM

Hani

to jest kurwa hip-hop. a obszczane gówniary słuchające molesty

i innej sraki to niech robią loda

Nekkoru

ROBIOM DOBRZE HOPCY

Hani

A TEN REFREN

KURWA MAĆ

NIE WIERZĘ.

Nekkoru

Rozpłyńmy się w orgazmicznej eksplozji jebanych piszczących

dźwieków

Hani

żebym miał kamerkę

to być widziała jak mi się morda cieszy

Nekkoru

A ja to kurwa banana nie mam?

Od ucha do ucha

Zaraz mi górna część czaszki odpadnie

Empire Ants

Nekkoru

A tu taki czilałcik nagły

Hani

i dobrze, ładnie bardzo

Nekkoru

Meh, a taki szuger rasz był

Hani

co jak co ale gorillaz czilałtować umie.

Nekkoru

Dobra, fajno fajno

Ale ja chcę więcej nakurwiania

Rozpierdolcie mnie czymś

Hani

na pewno będzie

Nekkoru

Dobra, wybaczone

Hani

JAKI SYNTH

FUCK MY ASS

Nekkoru

ZIOM

ZESRAŁAM SIĘ

ALE TO NIC

Hani

BÓG ZSZEDŁ Z NIEBA I ZATRZYMAŁ JEBANE KULE

szczerze

ten synth mógłby trwać jeszcze dobre 5 minut

Glitter Freeze

Nekkoru

ZNOWU TO ZROBIŁ

Synthy a'la atari

Hani

to w klimatach bardzo, bardzo Gorillazowych

Nekkoru

Bardzo

Hani

ten wyjący bas kojarzy mi się z O Green World

o kurwa

pizgnięcia z kosmosu

Nekkoru

Kupa w majty ziom

Hani

rollin and fuckin scratchin

Nekkoru

Dokładnie!

Hani

TO JEST DOBRE.

Nekkoru

Kurwa

GORILLAZ ROBI Z DAFT PUNK!

To jest kurwa rozpierdalatorskie

Nieskończoność punktów za te syntezatory

Some Kind of Nature

Hani

o kurwa

pianino

Nekkoru

Lou Reed dziwko

Hani

PIK PIK PIK PIK PIK

FAKEN TO JEST TO

Nekkoru

Flet elektroniczny

Jak ten z kraftwerk

Hani

ja płaczę

na serio, bez jaj

Nekkoru

Tego brzmienia szukałam przez całe życie

On Melancholy Hill

Nekkoru

Cofnęło nas do lat 80

Hani

tutaj spoko, nie ma srania w majty, ale to jest poziom którego

większość zespołów świata nie osiągnie w swoim primetime

Broken

Nekkoru

Następne jest Broken

Trzymaj pizdę

Rozpierdoli ci odbyt

I wytrze chuja w kolano

Opluje na do widzenia

I zapłaci banknotem klejonym taśmą

Hani

ŁOŁ

synth to jebany wilkołak

to jest takie w stylu smutasów z Self-Titled

oprócz tych synthów

tego tam brakuje

ej, Albarn po raz pierwszy w Gorylach

podnosząc głos nie poszedł z falset

tylko zaśpiewał pełnym głosem

ten refren

kurwa.

TEN REFREN

Nekkoru

Rozjebało?

Hani

żebyś widziała jaką mam teraz wielką erekcję

jest nabrzmiała, pulsuje.

Nekkoru

Nie muszę o tym wiedzieć, ale dziękuję ci za szczerość

Sweepstakes

Nekkoru

Noise?

Hani

jak Micachu

Nekkoru

To intro jest takie trochę niezrównoważone

Justice?

Też ci się to tak kojarzy?

Hani

ten chamski synth, tak.

kurwa

ten brass ensemble

dobrze dojebał do pieca

ej teraz

ten kawałek

jest doskonały.

Nekkoru

O kurwa

Brzmi to teraz jak Man or Astroman vs. Justice

Plastic Beach

Hani

ej, to jest dobre

M1A1, troszkę

w sensie intro

O KURWA

TEN SYNTH

i Albarn

to jest BOSKIE.

Nekkoru

Dokładnie powiedziałeś to, co chciałam powiedzieć.

Tekst jest zajebisty

"It's a Casio on a plastic beach"

To Binge

Nekkoru

Ło

Te dzwonki

Kurwa

Soundtrack do psychodelicznej nakurwianki w barze

Coś a'la Nicholson w Lśnieniu

Hani

ej, kobiecy głos.

to jest to dzifko.

Nekkoru

Jest dobre

Spokojne

We właściwym miejscu

Hani

radosne, wyluzowane, dobre do snu.

Nekkoru

Nie jest dobre do snu

Hani

oj jest.

ja lubię takie miłe kawałki do spania słuchać

Nekkoru

Te dzwonki przerażają

Hani

a mnie jakoś nie

dla mnie to wszystko jest bardzo ciepłe i spokojne.

Cloud of Unknowing

Hani

organy.

Nekkoru

I mewy

Hani

to są lata 70

i to takie opór

mam dreszcze

bas

rozpływam się

Nekkoru

Kurwa, co jest

To jest genialne

Hani

skrzypce!

to jest kurwa piękne.

widzę gwiazdy, widzę morze, widzę kurwa piękno.

Nekkoru

Ziom

Też to widzę

Boję się

My god

It's full of stars

Hani

skrzypce są zawodowe.

Pirate Jet

Nekkoru

Trzymaj mnie

Hani

o fak

Nekkoru

To jest funky

Hani

JEB

Nekkoru

To jest bardzo bardzo KURWA SYNTH I PERKA

TOTALNIE GORILLAZ

100% CONFIRMED AUTHENTICITY

Hani

THIS PLEASES TECHNOVIKING

Nekkoru

TECHNOVIKING BY DO TEGO NAKURWIAŁ

Hani

JA BYM TO TEGO NAKURWIAŁ

Nekkoru

DLACZEGO PISZEMY CAPSAMI I BEZ ZNAKÓW INTERPUNKCYJNYCH

Hani

NIE WIEM

Nekkoru

ALE JEST ZAJEBIŚCIE

Hani

TE EMOCJE

TEN KAWAŁEK

PERFEKCJA. BOSKOŚĆ. CUDOWNOŚĆ. PIĘKNOŚĆ. MÓWIĘ JAK SZALONY

NAUKOWIEC, WSZYSTKO JEST -OŚĆ.

OCENA KOŃCOWA

krótkie zestawienie słów kluczowych

2010-02-12T22:28:00.000+01:00

druga dziś notka, ale znacznie krótsza. tym razem o Google.
korzystając z usług Google Analytics mogę szybko zobaczyć, jakie słowa kluczowe wpisywane do wyszukiwarki Google kierowały ludzi do mojego bloga. i oto prezentuję wam najciekawsze:

"kurwiszony" hmm, miło mi. szczególnie dlatego, iż to hasło wygenerowało najwięcej wejść na mojego bloga z wyszukiwarki Google.
"lady gaga da da aaa gaga", "lady gaga rama rama mama" lub nawet "eska i zdjecia na niej osób wykreowanych na lady gage"
"jak pierdoliłem hanię" ciekawe, kto szuka w Google'ach własnych wspomnień. i to jeszcze tak... interesujących.
"najlepsze litery" to mnie wprawia w zakłopotanie. czego oczekuje człowiek szukający najlepszych liter?
"sado maso z gwozdziem filmy"

mam nadzieję, że znaleźliście u mnie to, czego szukaliście.

hani.

ps. wpadnijcie na świeżego (wręcz jeszcze gorącego) bloga pani Busz od czasu do czasu. warto, bo wkrótce może się tam zaiskrzyć. w razie czego link jeszcze będzie czekał w panelu "cudze" po prawej stronie mojego bloga.

zdychaj. a, i wyskakuj z hajsu.

2010-02-12T20:26:00.003+01:00

to co powiem za chwilę nie będzie odkrywcze, nowe ani szokujące w żaden sposób. prawda do wiadoma od dawna, oczywista i wręcz w oczy koląca.

zapach śmierci zawsze przyciągnie gapiów.

ludzie KOCHAJĄ, jak ktoś sławny umiera. nie mając ekscytującego życia łapiemy się czego możemy, żeby tylko czymś się zaciekawić. po co nam seriale z milionem postaci, które mają więcej zwrotów akcji niż zawody w skokach narciarskich? wypełniają nam nudę własnych egzystencji. a kiedy jeszcze mamy wgląd do wiru wydarzeń prawdziwego, cudzego życia, jest jeszcze lepiej. pudelki srerdelki, kozaczki sraczki i ploteczki sreczki. nudzi ci się, nie masz co robić? zajmij się cudzym życiem. życiem sławnych i bogatych. nigdy nie będziesz miał tyle pieniędzy co oni, to chociaż zajrzyj im do sypialni.

a na górze tego wszystkiego jest cudza śmierć. śmierć sław. opłakujemy ich i tęsknimy bardziej niż za własnymi zmarłymi. kupujemy ich płyty, ich filmy, książki o nich, plakaty, zdjęcia, płatki kukurydziane sygnowane ich nazwiskiem i proszki przez nich polecane. w ten sposób na życie zarabia teraz rodzina 2Paca Shakura, regularnie znajdując w domu kolejne to ukryte i schowane taśmy z jego nieznanymi kawałkami. ich dom kryje tyle tajemnic, że równie dobrze mogą wkrótce znaleźć w piwnicy ciało Jimmy'ego Hoffy. w czerwcu wychodzi nowy album 2Paca. prawie 14 lat po jego śmierci i 6 pośmiertnych albumów później. Shakurowie wiedzą, jak się ustawić.

do tej listy dołączają oczywiście nieodżałowani Jackson czy Presley. ten pierwszy aktualnie wraca na szczyty przy pomocy reedycji wszystkich albumów, przy pomocy This Is It, przy pomocy całego medialnego szumu. kasa leci.

jednak w tym momencie zadajecie sobie pytanie - czemu ja piszę o tych oczywistych sprawach? to proste. CD Projekt, który ostatnimi czasy z gier komputerowych przeskoczył też jedną nogą na dystrybucję filmów, chyba narzeka na brak wpływów z tych drugich. i następującą sytuację lubię wyobrażać sobie tak:

SPOTKANIE ZARZĄDU CD PROJEKT

(dramat w jednym akcie, a nawet w jednej scenie)

Sala konferencyjna w biurowcu przy ulicy Jagiellońskiej w Warszawie. Do sali powoli wchodzą smutni panowie pod krawatem i zajmują miejsca przy okrągłym stole. Nieprzyjemny szum klimatyzacji jest jedyną rzeczą przecinającą ciszę jak nóż. U szczytu stołu siedzi WYJĄTKOWO WAŻNY PREZES z ulizanymi, farbowanymi na czarną czerń włosami i imponującym wąsem, po jego prawicy NACZELNY LIZODUP, pryszczaty przychlast w okularach, świeżo po studiach. Kilka lewej stronie zaś SZEF DZIAŁU DYSTRYBUCJI FILMOWEJ, lowelas w okolicach 30-stki, dłubie w zębach.

PREZES

Panowie, zebrałem was tutaj ze względu na... sytuację, jaka ma miejsce od czasu otwarcia działu dystrybucji filmowej.

Naczelny Lizodup oczywiście potakuje, taksując wzrokiem obecnych.

PREZES

Mianowicie, sprzedaż DVD, zamiast zadowalać, STRASZNIE, ALE TO STRASZNIE MNIE WKURWIA. WKURWIA MNIE SWOJĄ NISKOŚCIĄ, MAŁOŚCIĄ, NICOŚCIĄ, DROBNOŚCIĄ. I teraz powiedzcie mi... (zwraca się do Szefa Działu Dystrybucji Filmów i do jego kompanów)... wy, cioty od kinematografii, jak zamierzacie rozwiązać ten problem.

Lizodup prycha. Szef DDF wstaje.

SZEF DDF

Szanowny panie prezesie, otóż pracujemy nad kilkoma projektami, które przy nikłych środkach przyniosą nam wymierne korzyści finansowe. Zastanawialiśmy się nad reedycjami kilku znanych klasyków, gdyż jak wiadomo, szeroka publika najbardziej lubi filmy, które już zna, a więc...

Prezes wchodzi mu w słowo

PREZES

Nie pierdol mi tu o gustach. Ja mówię o badziewiach, które kupiliście. O tych chujowych filmach, które hurtem mi przywieźliście. Ja chcę na nich zarobić, zamiast kupować inne. (chwila ciszy, zastanowienie) Macie tam jakieś komedie romantyczne?

SZEF DDF

Owszem, mamy "Zakochaną Złośnicę", na podstawie Szekspira.

PREZES

No i bardzo dobrze! Za kilka miesięcy Walentynki, walnie się naklejkę z serduszkiem na folię i pozrzuca do Empików i innych tam Merlinów. Można też pomyśleć o dodatkach specjalnych...

Naczelny Lizodup nagle wpada na genialny pomysł.

LIZODUP

Czy tam nie gra Heath Ledger?

Na sali zapada absolutna cisza. Wszyscy z zebranych kierują wzrok na Naczelnego Lizodupa.

PREZES

Ledżer? A kto to kurwa jest?

LIZODUP

No, aktor. On zmarł jakiś czas temu.

Świerszcze.

PREZES

No i co, że zmarł? Ludzie codziennie umierają.

LIZODUP

No, ludzie uwielbiają kupować szajs po zmarłych. Płyty Michaela Jacksona teraz dobrze schodzą... bo umarł...

Prezes uśmiecha się szeroko i klepie Lizodupa po ramieniu.

PREZES

No no, moja krew! Jesteś genialny!

LIZODUP

Nie, panie prezesie, to pan jest genialny.

PREZES

Wiem. Zamknij mordę. Słuchaj no, ty od dystrybucji, zajmiesz się tym.

SZEF DDF

Ale to tak nie wypada, żerować na zmarłych... Ja bym się tego nie podejmował. To nieetyczne.

Cisza. Prezes myśli.

PREZES

A powiedz mi, kiedy była premiera tego filmu?

Szef DDF zagląda do teczki, grzebie w papierach. Po pewnej chwili czyta z jednej z kartek.

SZEF DDF

No, w czerwcu 1999.

PREZES

No to około 10 lat temu, zrobimy tak. Napisze się że edycja specjalna, z okazji rocznicy premiery i wszyscy będą zadowoleni. Gitez?

Wszyscy obecni przyklaskują Prezesowi. Lizodup wygłasza opinie typu "Tak tak, panie prezesie", "Genialne posunięcie, panie prezesie" etc. Kurtyna.

bo ja to szczerze myślałem, że edycje specjalne z okazji rocznicy premiery to raczej dla kultowych filmów są, dzieł Tarantino, Almodovara, Lyncha, Smitha, Allena, Kurosawy etc, a nie komedii romantycznych dla gimnazjalistek. ale myliłem się, bo wszystkie sklepy rzucają na półki od metra tej chały.

przepraszam bardzo, ale czy oni myślą, że kogokolwiek obchodziłaby rocznica tego chujowego filmu, gdyby nie fakt, że trup Ledgera w mediach jeszcze nie wystygł?

kh, kh. zbliża się 11, a nie 10 rocznica premiery.

hani.

AVATAR - Recenzja w Trzech Zdaniach™

2010-01-28T00:47:00.006+01:00

moi drodzy.

aby ułatwić sobie życie, wymyśliłem nową formę oceniania filmów/albumów/książek etc... Recenzje w Trzech Zdaniach™.

oznacza to mniej więcej tyle, że o danym dziele powiedziano już tyle, że nie ma sensu się nad tym rozwijać - lub zwyczajnie nie ma o czym mówić - więc swoją opinię na jego temat wrzucam w równo trzy (możecie liczyć) zdania, starając się w nich dać wam jak najwięcej informacji i wskazówek na jego temat, a jednocześnie pozostając zwięzłym. no i oczywiście, na koniec standardowa ocena w skali dziesięciopunktowej.

a zaczynamy od filmu Avatar. zaiste, powiedziano o tym filmie już za dużo.

efekty specjalne, rzeczywiście, GENIALNE I WTŁACZAJĄCE W FOTEL, ale scenariusz jest wtórny, nieciekawy i przewidywalny, przez co film, jakże głęboki wizualnie, jest płaski w wymowie. panie Cameron, klisze i banały powinny być dodatkowymi smaczkami dla bystrych oczu (pisałem pewien czas temu o tym, jak Gilliamowi to się udało), a nie kluczowymi elementami fabuły! nie zapominajmy też o kompletnym braku pomysłu na rozwiązanie problemów bohaterów filmu - deus ex machina obecne w jednej z najważniejszych scen Avatara wprawiło mnie tylko i wyłącznie w zażenowanie.

ocena końcowa

o wy kurwiszony pierdolone

2010-01-24T22:23:00.000+01:00

Angelina i Brad się rozstają. złamali mi serce.

ale to co boli mnie bardziej to to, że ten news bryluje na głównej stronie Gazety.

a kiedyś uważałem, że to poważny portal.

korespondencja z xx

2010-01-19T23:07:00.003+01:00

(...) planując wyjazd do stolicy, planujesz zagładę. to miejsce nie znające ni boga, ni litości. smród i brud to typowe rzeczowniki opisujące warszawę, więc na wstępie mojego przewodnika od razu powiem - wycofaj się. uciekaj póki możesz. są inne miejsca. lądek, lądek zdrój.

eins. ekwipunek

1. maseczka
pamiętasz jak w japonii czy w innych indochinach srali po majtach że SARS? no. to takie maseczki nosili na japskach, to kup sobie jak możesz, zajebiście przydatna rzecz.

2. odzież ochronna
jw, skoro maseczka to i kombinezon się nada.

3. mapa
bo się zgubisz w tym jebanym ciemnogrodzie.

4. pistolet
bo nie wiadomo kogo spotkasz wieczorem na powiślu.

5. no taki standardowy zestaw na wyjazd
na obozie się nie było? czyste majteczki i tiszert uprany coby nie śmierdzieć bardziej niż powietrze.

zwei. nastawienie do podróży (czy ja kurwa lubię poziomki?)

nie daj się zwieść kutasom, którzy ci mówili, że stolica to całkiem fajna sprawa. że nie zadupie, że centra handlowe, że parki, że europejska kultura, że coś teges. no warszawa to dziura jak każda inna, więc nie jedziesz do holyłudu proszę ja ciebie, tylko do miasta jedziesz. nie zobaczysz tu fajerwerków bardziej kolorowych czy pomników obsranych jakimś dostojniejszym ptasim gównem. jedziesz po prostu fog of war sobie rozjaśnić. (powód dla którego tu jedziesz jest enigmatyczny nadal, na twoim miejscu nadal siedziałbym na dupie, bo kraków to bardzo fajne miasto jest, na chuj ci warszawa)

drei. must-sees

jak wysiądziesz na dworcu centralnym, to już tu masz wszystko, co najciekawsze. na wprost złote tarasy, na prawo pałac kultury. ot, wszystko warte zobaczenia. chyba że chcesz przejść się iście europejskim deptakiem, to idź kurwa na nowy świat. za pałacem kultury i dalej. efekty uboczne to załadowany drobnomieszczaństwem starbucks i zajebana wylansowanymi małolatami bez muzgó chmielna straße. są też jakieś drobne pierdy, ale jak już ci się znudzi, to dzwoń do mnie, zabiorę cię na kawę do szczotek. pogadamy sobie, a nie jakieś pedalskie zwiedzanie.

vier. ludzie

warszawiacy będą dumni, butni, będą spoglądać na ciebie z pogardą, będą na ciebie pluli, klęli i darli się, że nie mają dla ciebie pieniędzy. krótka charakterystyka, a przekazuje całą prawdę.

fünf. czego nie robić

1. nie mów, skąd jesteś. miejscowi poczują się gorsi i zaczną cię obrażać.
2. nie wyjmuj rzeczy osobistych w miejscu publicznym. zakładam, że chcesz wrócić do domu z dokumentami.
3. nie korzystaj z toalet w centrach handlowych. chcesz żyć, zapewniam cię.
4. nie jedź na prawą stronę wisły. out there be monsters.
5. nie słuchaj głośno muzyki w tramwaju. nie to miasto.
6. nie zbliżaj się do starego miasta jeśli nie lubisz zakazanych piosenek
7. nie rozmawiaj z wietnamczykami. zaufaj mi.

(...) zakładam że już ci się nie chce przyjechać (...) schade. zadzwoń.

hani.

LADY GAGA - THE FAME MONSTER (recenzja)

2010-01-18T22:24:00.005+01:00

kiedyś musi nadejść ten dzień, kiedy ideały sięgną bruku. kiedy wielcy ludzie wpadają do rynsztoku. kiedy znakomite umysły tracą wyobraźnię. kiedy królowie babrzą się w gównie. kiedy Hani sięgnie po płytę Lady Gagi.

Lady Gaga to postać, która na początku kariery wydawała mi się gwiazdką jednego przeboju pokroju kanału Viva Polska - myślałem, o głupi, że rzeczone Just Dance po prostu przeminie w natłoku hiciorów lata i zimą 2009/2010 Gaga będzie równie ciekawa co Agrobiznes. how wrong can one be?

dosłownie wszędzie, gdzie nie spojrzysz tam Stefani Germanotta (tak! ona tak się nazywa!) wystawia swój natapirowany łeb, by po raz kolejny zaśpiewać ci czule do ucha "PO PO PO POKER FACE PO PO POKER FACE", zmorę słuchaczy prawdziwej muzyki. niestety, 2009 rok należał do Lady. każda stacja telewizyjna i radiowa srała pod siebie ze szczęścia, puszczając coraz to nowe kawałki od Gagi. aż w końcu Gaga stwierdziła, że jej album The Fame nie wystarczy, aby zapełnić nasze mózgi w 2010, więc postanowiła wypuścić zbiór kawałków, które nie zmieściły się na The Fame nowy album - THE FAME MONSTER.

ponoć The Fame Monster ima się tematów paranoi, jakie dotknęły biedną Lady Gagę podczas trasy koncertowej The Fame Ball 2009, czyli "potwory" - poza tytułowym potworem sławy jest też potwór miłości (a jakże), seksu, alkoholu, śmierci, samotności - no spoko, fajnie. tylko że ja w całym tym cudownym zbiorze o zawrotnej zawartości (aż 8 kawałków! świat i ludzie) słyszę jedynie słowa podporządkowane rytmowi, by dobrze się podśpiewywało, gibiąc się na boki. no i oczywiście żeby wpadało w ucho - bo to jest cały cel muzyki Lady Gagi. ma wpadać w ucho. ma siedzieć w głowie. ma być zapamiętane. jebać jakąś lirykę, sens - byleby się sprzedawało. oto pop XXI wieku, panie i panowie - Radio ESKA, Viva Polska i wszystkie dyskoteki w kraju.

no ale ale, wracając do albumu - zaczyna się, przyznam, nieźle, kawałkiem Bad Romance. kawałek jest do posłuchania, ale jedyny tego powód jest zbyt oczywisty, by zaklasyfikować to jako dobry utwór. a po każdym przesłuchaniu mam wyrzuty sumienia, choć ten kawałek przewyższa resztę płyty o głowę, ramiona i tors. czyli dalej jest jeszcze gorzej. następne utwory - Alejandro, Monster i Speechless są zdecydowanie ~~o robieniu loda na stojąco i siedząco~~ o miłości, a nie o potworach. Gaga, czyżbyś pierdoliła od rzeczy? gdzie te twoje paranoje? ja tam słyszę tylko te onomatopeje, które ona na siłę wpycha w każdy utwór, aby zaczepiło się potencjalnego słuchacza. a potwory to ona chyba ma przy stole w domu, przy obiedzie. szczególnie denny z tej trójki jest stylizowany na latino love song Alejandro. zero głębi, zero duszy, zero melodii, jedynie jęki i wycie. gdzie jest mój Bóg? czemu widzi i nie grzmi?

następnie pojawia się drugi jaśniejszy punkt albumu, Dance in the Dark. choć nie dorasta do pięt Bad Romance, to nadal nieco lepszy od otoczenia. takie pierdu śmierdu z plumkaniem w tle. raz w życiu można usłyszeć i zapomnieć. o kolejnych kawałkach - Telephone (z gościnnym udziałem Beyoncé - jeśli nie możesz pokonać wroga, przyłącz się do niego) i So Happy I Could Die - szkoda gadać. kawał gówna i kawałem gówna pogadania. no i na zakończenie ostatni highlight, Teeth. można i nogą potupać sobie, o.

no to podsumowując - albumem ciężko to nazwać, bo krótkie toto i niejasne w wymowie, a i wygląda/brzmi jak talerz resztek z dania głównego. ale można mieć nadzieję, że Gaga pójdzie po rozum do głowy i nagra coś, co nareszcie da się słuchać. a nie ra ra a a a rama ramama gaga ulala ładziaba rałmans jakieś.

ocena końcowa

zapamiętaj datę

2010-01-13T18:07:00.004+01:00

bo to najgorszy dzień

na niezbędnych terenach, na trudnych gruntach

2010-01-12T20:41:00.001+01:00

gdy poruszasz się z prędkością tobie właściwą poprzez twoje otoczenie, nie wynika z tego żadna zmiana oddziaływań. jakbyś nie istniał. jakbyś był pustym szkiełkiem, co to wśród kosztowności niknieje nijakością, blednie tanio, zanika stopniowo.

gdy do kroku dostąpisz szybciej i prędkość wyższą wrzucisz, to choć wiatr smaga czuprynę i ciepły oddech tlenu cię po nozdrzach pieści, to otoczenie zanika, kolory się rozmywają mimo płukania i obróbki w systemie Technicolor, jakby martwa natura zachlapana rozpuszczalnikiem rzucona przed siebie nieopatrznie.

gdy prędkość zmniejszysz i kroku zwolnisz, to jedyne co ci pozostaje, to paszcza lwa.

rozkminiając powyższy tryptyk praw fizyki parafilozoficznej nie rozgarniam sam wszystkich aspektów procesu zmiany prędkości. pozostaje dla mnie iluzją przyspieszenie kroku, którego obawiam się jak samego szatana (boję się diabła, ja pierdolę. naprawdę) - po co kiedykolwiek zmieniać wszystko na szybsze, na talerzu, na już, na teraz, na wczoraj? jakby nigdy nic nie było ważne, jakby moment obecny warty był przeskoczenia, przewinięcia. choć zwolnienie kroku może wydawać się atrakcyjną alternatywą, by chłonąć okolicę mocniej i szybciej, to tak w rzeczywistości nie jest, bo gdy wszyscy wokół już dawno na przedzie, to na tyłach, kroczek po kroczku drobiąc jak gejsza, nie pozostaje już nic. tylko ty.

a więc idę, jednostajnie, równomiernie. raz, dwa. pięta, palec, pięta, palec. choć niejednokrotnie kusi by przystać, popatrzeć, i pomyśleć sobie o tym, z jaką szybkością zrobię następny krok.

hani.

PARNASSUS - recenzja

2010-01-09T22:30:00.004+01:00

panie i panowie... niesamowite Imaginarium doktora Parnassusa.

choć wiem, że obiecywałem mniej recenzji, to nie mogę się powstrzymać.

choć od miesięcy jak dziecko wyczekiwałem na The Imaginarium of Doctor Parnassus (nie wspomnę o polskim tytule, sam w sobie jest spoilerem - co za żal, polscy tłumacze od paru lat failują coraz częściej i coraz bardziej epicko...), to do kina wybierałem się z niepokojem, może nawet i lekkim strachem. film ten zdecydowanie spolaryzował międzynarodową krytykę, choć z przewagą dla opinii niepochlebnych i zdecydowanie negatywnych. martwiło mnie to, parę razy po drodze do kina nawet bawiłem się myślą, by wrócić do domu. a jeśli ten film JEST słaby? nie chcę psuć sobie wyobrażenia o Gilliamie jako o genialnym twórcy, którego każdy film jest wielkim dziełem, co niektóre to arcydzieła - jedna wpadka zrujnowałaby całe to umiłowanie i ten podziw. ale na szczęście...

anonimowe, brytyjskie miasto. wieczór. z klubu nocnego wychodzi kilka osób, wszyscy nawaleni w trzy dupy. nagle przed nimi rozstawia się objazdowy cyrk żywcem wyjęty z czasów Królowej Wiktorii, nazywający siebie Imaginarium Doktora Parnassusa (ten kontrast współczesności z bajkową przeszłością jest w filmie bardzo silnym elementem). jeden z imprezowiczów siłą wbija się na scenę, po czym przechodzi przez "magiczne" lustro z błyszczącej folii - i już znajduje się w fantastycznym świecie wyobraźni (jakkolwiek wypaczonej przez alkohol)...

choć wydaje się to sztuczką, tak nie jest - doktor Parnassus (Christopher Plummer) jest nieśmiertelnym mnichem, zdolnym wprowadzić człowieka w świat wykreowany przez jego marzenia i pragnienia. jego nieśmiertelność okupiona jest jednak układem, zawartym z samym Szatanem (genialny Tom Waits), który co i rusz proponuje Parnassusowi coraz to nowe zakłady. a życie trupy doktora Parnassusa - młodego iluzjonisty Antona, karła Percy'ego i córki Parnassusa, nieletniej jeszcze Valentiny - może nie zmienia się, ale na pewno ubarwia się, gdy znajdują wiszącego na sznurze pod mostem bezimiennego człowieka w białym garniturze (ostatnia i jedna z lepszych ról - mówiącego z brytyjskim akcentem! - Heatha Ledgera), w dodatku obarczonego amnezją, który po pewnym czasie dołącza do trupy. po pewnym czasie między nim a Valentiną rozkwita piękne i jakże zajebiście romantyczne uczucie...

co i jak się w historii życia bohaterów dzieje dowiadujemy się stopniowo, co początkowo daje spore uczucie zagubienia w fabule. na szczęście z każdą sceną wiemy, rozumiemy i chłoniemy coraz to więcej, a przy końcowych minutach już pozostaje nam tylko być fragmentem widowiska, rozbuchanego i niesamowicie magicznego. widać, że ten film miał pomysł, a wyobraźnia reżysera jeszcze go nie zawodzi - świat wyobraźni w tytułowym Imaginarium doktora Parnassusa to wizualne majstersztyki, czarujące pięknem i szkaradnością odrzucające jednocześnie - tak niesamowicie fantastyczne, że zapierają dech. w technologii 3D ten film mnóstwo by zyskał na warstwie technicznej, choć odciągałoby to może widzów od zawiłej nieco fabuły, więc chyba dobrze jest jak jest.

w sferze fabularnej Gilliam świadomie operuje kliszami, ocierając się co i rusz o banał i kicz - ten film sam w sobie jest objazdowym cyrkiem, świecącym się jaskrawo i migoczącym, ale i mistycznym, niejasnym, dziwnym. słowem - pokaz dziwadeł. ale dzięki temu scenariusz mimo wszystko nie jest schematyczny - jest za to wyjątkowo interesującą, zgrabną opowieścią, która nam się nie nudzi i nie tonie w bagnie współczesnego, zgranego pisarstwa.

ważną kwestią pozostającą nam już na koniec jest śmierć Ledgera w trakcie kręcenia i rozwiązanie tego problemu - jednak zapewniam was, umiejscowienie panów Johnny'ego Deppa, Jude'a Lawa i Colina Farrella w filmie wcale nie wydaje się sztuczne i ma sens. możecie spać spokojnie.

po seansie wyszedłem z kina ze szczęką na podłodze. film oferuje niesamowite 2 godziny magii, którą trudno zapomnieć. nadal jestem oczarowany i nie mogę wyjść z podziwu. Gilliamowi znowu się udało.

ocena końcowa

za nic w świecie nie chciałbym mieć znowu 16 lat

2010-01-08T00:08:00.002+01:00

poczujcie opcję. masz bloga od BARDZO dawna (jak na bloga ok. 3-4 lata to już sporo), piszesz pamiętnikowe pierdolety i pielęgnujesz swój świeży światopogląd na swoim blożku-twarożku.

a te kilka lat później to czytasz.

(poniższy tekst pochodzi z czerwca 2007)

Weekend ostatni naprawdę mnie zdołował. Poczułem się zdeklasowany, zdeprecjonowany, zdemontowany, zdezelowany, zdezorientowany, zdeklasyfikowany, zniszczony i rozdziewiczony analnie. Jakby nagle cała moja energia życiowa uszła ze mnie jak z balona, z którego wypuszcza się powietrze. Chciało mi się nie żyć (albo nie chciało mi się nie umrzeć). No, nie chciało mi się żyć w każdym razie. Nic mi się nie chciało.

i wiecie co? powinienem teraz powiedzieć, jak bardzo jestem zażenowany swoim stylem, swoim słownictwem z tamtego okresu, swoją niedojrzałością emocjonalną. ale jak się okazuje, i dziś przy dowolnej okazji chętnie bym napisał coś takiego. jednak miesiąc później napisałem coś, czego wstydzę się strasznie.

Przez następny tydzień posiedzę sobie w Bojanach u babci. No cóż, wieś to, więc nie ma nic ciekawego do roboty, ale przynajmniej będą jacyś ludzie. I będzie Playstation, więc nie mogę narzekać.

ja pierdolę. wtedy wystarczyła mi do szczęścia czyjaś obecność i konsola do gier. ale byłem szczęśliwym, jebniętym skurwysynem. żałosne jak żałosne, no cóż.

powyższa rozkmina spowodowana była nostalgią wywołaną przeglądaniem starego bloga.
za pięć lat pewnie napiszę tekst o żałosności Numerów Liter.
hani.

ńju lók

2010-01-06T22:53:00.000+01:00

nowy rok 2010 chciałem zacząć z lekką zmianą wyglądu bloga. na korzyść czy też nie - oceńcie sami, mi się podoba.

chciałem przeprosić wszystkich za wulgarną wręcz obecność podsumowań na moim blogu przez ostatnie miesiące, ale jak sami wiecie, kończyła się dekada, a poukładać wszystko trzeba. przez najbliższe 10 lat to się nie powtórzy, zaufajcie mi.

notki w tym roku będą dotyczyły zdecydowanie moich własnych przemyśleń i fantazji na różne tematy, więc jeśli oczekujecie tu jedynie recenzji filmów i albumów, to mam dla was radę - WYPIERDOLCIE SWOJE MATKI.

oczywiście recenzje będą się pojawiać, ale nie tylko one. mam też w zanadrzu więcej korespondencji z mugatu, więcej nicowania rzeczywistości i więcej prywatnych rozkmin. jeśli interesuje was czytanie czegoś innego, niż serwowane przez masę innych blogów nudy, to zapraszam od czasu do czasu w moje skromne progi.

hani.

THE BEST OF 2009

2010-01-02T11:42:00.001+01:00

skończył się rok, jak i bardzo owocna dekada. przyznaję, że okres 2000-2009 był wyjątkowo interesujący w muzyce, jak i w filmie, a i 2009 jako samodzielna część także nie pozostawia obojętnym - tak więc na szybko, krótkie podsumowanie najlepszych utworów, albumów i filmów 2009.

NAJLEPSZE UTWORY 2009

5. Friendly Fires - SKELETON BOY

4. Kasabian - FIRE

3. Animal Collective - MY GIRLS

2. Florence and the Machine - RABBIT HEART (RAISE IT UP)

1. Late of the Pier - BLUEBERRY

NAJLEPSZE ALBUMY 2009

5. Animal Collective - MERRIWEATHER POST PAVILION

4. Kasabian - WEST RYDER PAUPER LUNATIC ASYLUM

3. Micachu - JEWELLERY

2. Franz Ferdinand - TONIGHT: FRANZ FERDINAND

1. La Roux - LA ROUX

NAJLEPSZE FILMY 2009

5. ODLOT - reż. Pete Docter
4. ANTYCHRYST - reż. Lars von Trier
3. WATCHMEN - reż. Zack Snyder
2. DOM ZŁY - reż. Wojciech Smarzowski

1. BĘKARTY WOJNY - reż. Quentin Tarantino

dziękuję za uwagę.
hani.

yesway

2010-01-02T00:18:00.000+01:00

panie i panowie, mój nowy album.

już jest.

SOUNDS LIKE JOHNNY DEPP - YESWAY

do ściągnięcia za darmo od dziś.

2K/10/4 - NAJLEPSZE TELEDYSKI 2000-2009

2009-12-30T23:10:00.005+01:00

panie i panowie, fina-fucking-ly!

najwyższa to pora - bo jutro o północy zakończymy rok 2009, a z nim pierwszą dekadę lat zaczynających się na cyferkę 2 (a nie, jak większość sądzi, pierwszą dekadę XXI wieku - ta zakończy się dopiero wraz z przeminięciem roku 2010, w końcu XXI wiek rozpoczął się w 2001, nie w 2000...) - aby zakończyć serię podsumowań kulturalnych tejże dekady. były owszem i albumy jak i piosenki, były także i filmy - a aby w przyrodzie nastała równowaga, to i na zakończenie mam podsumowanie 10 najlepszych teledysków z ostatnich 10 lat.

10. Late of the Pier - FOCKER (2008)

z albumu Fantasy Black Channel

reż. Dan Brereton

panie i panowie, ponownie witamy Late of the Pier, pokazujących nam żywy i namacalny dowód, że za gówniane pieniądze można nakręcić niezapomniany teledysk. choć początek (pomijając niecodzienne zachowanie panów z zespołu) wydaje się znajomy (ile to się widziało takich teledysków), to po półtorej minuty można zaobserwować interesujący zwrot akcji...

9. Justice - D.A.N.C.E. (2007)

z albumu †

reż. Jonas & François oraz So-Me

nie dość, że album "†" zespołu Justice trafił na 5 miejsce mojego podsumowania najlepszych albumów dekady, ich piosenka "D.A.N.C.E." figuruje na 9 miejscu najlepszych utworów dekady, to jeszcze tenże teledysk tutaj! ale jak obejrzycie, to chyba przestaniecie się zastanawiać, dlaczego? bo czy jest coś bardziej zajebiaszczego od tych koszulek?

8. The White Stripes - FELL IN LOVE WITH A GIRL (2002)

z albumu White Blood Cells

reż. Michel Gondry

klocki Lego, man. czujesz to? klocki Lego. ja pierdolę.

7. OK Go - HERE IT GOES AGAIN (2006)

z albumu Oh No

reż. Trish Sie oraz OK Go

choć wideoklip nie jest najwyższych lotów, liczy się pomysł - a ja szczycę się tym, że potrafię dostrzec geniusz w minimalizmie, a taki tu występuje - jak to kiedyś ktoś powiedział "widzisz, gupku? rok byś myślał, a byś nie wymyślił". no bo między Bogiem a prawdą - czy kiedykolwiek widzieliście układ taneczny na bieżniach?

6. Fatboy Slim - WEAPON OF CHOICE (2001)

z albumu Halfway Between The Gutter and The Stars

reż. Spike Jonze

hol hotelu Marriott Los Angeles. starszy pan siedzi na fotelu - to Christopher Walken. cisza, w tle szum nieznanego urządzenia. pan się nudzi, siedzi sobie w milczeniu. po cichu zaczyna wchodzić muzyka. pan najpierw kiwa głową w rytm, po czym wstaje. i gdy muzyka nabiera mocy, widzisz jeden z najzajebistszych momentów w historii klipów muzycznych. można powiedzieć tylko jedno - Walken ma klasę.

5. R.E.M. - IMITATION OF LIFE (2001)

z albumu Reveal

reż. Garth Jennings

kolejny teledysk o dość prostym pomyśle, jednak wykonanie było karkołomne - zadaniem reżysera było nakręcić 20 sekund filmu z wystawnej uroczystości przy basenie, gdzie w każdym miejscu działo się coś innego, w specyficzny sposób zsynchronizowanego z muzyką - a następnie ten fragment puszczać w kółko do przodu i do tyłu, robiąc cyfrowy zoom na pomniejsze wydarzenia, które tam następują - i wszystko w perfekcyjnej synchronizacji z utworem. nawet nie chcę wiedzieć, ile zajęło im doprecyzowanie wszystkiego w czasie. coś niesamowitego i niespotykanego.

4. The Avalanches - FRONTIER PSYCHIATRIST (2000)

z albumu Since I Left You

reż. Mike Maguire

oglądając to czuję całym sobą, że coś takiego już nigdy, przenigdy nie powstanie. takich teledysków już się nie robi.

nie czujesz, jak rozpuszcza ci się mózg?

3. Sigur Rós - UNTITLED #1 (2003)

z albumu ( )

reż. Floria Sigismondi

przyznaję że fanem Sigur Rós wcale nie jestem, ale ten teledysk jest absolutnie magiczny. dzieci bawiące się pośród pyłu w postapokaliptycznym świecie jak najbardziej oddają grozę tego, co niechybnie czeka ludzkość w przyszłości, jeśli nie będziemy walczyć o pokój.

mogę się bez bicia przyznać, że po pierwszym obejrzeniu tego klipu uroniłem łezkę.

2. The White Stripes - THE DENIAL TWIST (2005)

z albumu Get Behind Me Satan

reż. Michel Gondry

po raz drugi gościmy w tym notowaniu duet The White Stripes + Michel Gondry. prawdopodobnie dlatego, że jest to ich najlepszy wspólny wyczyn - a znając możliwości pana Gondry'ego wiedzielibyście, że gdy on wspina się na wyżyny swoich umiejętności, oznacza to że sam Pan Bóg zszedł z nieba, by reżyserować wraz z nim. i właśnie ten klip jest kwintesencją niesamowitej techniki Gondry'ego, którą możemy podziwiać w dziesiątkach innych, równie genialnych, klipów - wystarczy wspomnieć choćby "Around the World" Daft Punk, "Human Behaviour" Björk, "Knives Out" Radiohead czy "Let Forever Be" The Chemical Brothers.

no to dzielnie dotrwaliśmy do miejsca pierwszego, więc szybko przypomnijmy sobie resztę zestawienia:

10. Late of the Pier - Focker

9. Justice - D.A.N.C.E.

8. The White Stripes - Fell in Love with a Girl

7. OK Go - Here It Goes Again

6. Fatboy Slim - Weapon of Choice

5. R.E.M. - Imitation of Life

4. The Avalanches - Frontier Psychiatrist

3. Sigur Rós - untitled #1

2. The White Stripes - The Denial Twist

a miejsce pierwsze to...

1. Daft Punk - THE PRIME TIME OF YOUR LIFE (2006)

z albumu Human After All

reż. Tony Gardner

niskobudżetowy, zakazany we wszystkich stacjach telewizyjnych, kontrowersyjny, szokujący. ten teledysk do masowej świadomości nie doszedł, i przez wiele lat nie dojdzie. a przesłanie w tym teledysku, ostrzegające przed zgubnym wpływem telewizji na ludzką świadomość, wpojone jest nam w sposób silny i jasny. by długo nie zapomnieć. ja nie mogę.

a więc w tym miejscu seria 2K/10 znalazła swój koniec. wkrótce zaprezentuje zwięzłe podsumowanie roku 2009, by wszystko było jasne i na miejscu.

hani.

wesołych świąt

2009-12-24T15:42:00.002+01:00

Late of the Pier - Blueberry

2009-12-16T17:06:00.002+01:00

mistrz.

2K/10/3 - NAJLEPSZE UTWORY 2000-2009

2009-12-14T21:54:00.002+01:00

doczekaliśmy tak więc trzeciej części zestawienia 2K/10, które do tej pory zaprezentowało wam mój pogląd na najlepsze albumy i najlepsze filmy minionej dekady, dziś prezentuję najlepsze utwory, przed nami jeszcze najlepsze teledyski. choć nie wszyscy się muszą zgadzać, to jest jednak moja opinia. i w ogóle nie musicie tego czytać, jeśli nie chcecie. a więc startujemy.

10. FRANZ FERDINAND - TAKE ME OUT (2004)

z albumu Franz Ferdinand

niedużo chyba należy powiedzieć o tym oto utworze. zaczyna się owszem intrygująco, brzmi trochę jak Ramonesi, wszystko fajne i OK, ale nagle w 48 sekundzie rytm zaczyna zwalniać... i zaczyna się jeden z najbardziej charakterystycznych riffów gitarowych wszech czasów. wpada w ucho w ciągu kilkunastu sekund i już nigdy tego ucha nie opuszcza. noga tupie samopas, głowa kiwa się do rytmu bez pozwolenia. cudo.

9. JUSTICE - D.A.N.C.E. (2007)

z albumu †

nawet mi nie mów, że nie kojarzysz tego kawałka. jeśli istniałeś w jakiejkolwiek ziemskiej czasoprzestrzeni latem 2007, to na pewno gdzieś to słyszałeś. bas rodem z disco lat '70, smyczki i dziecięcy chór tworzą razem jeden z najbardziej interesujących debiutanckich kawałków ostatnich lat, bo to właśnie od D.A.N.C.E. Justice rozpoczęło swoją karierę, z miejsca otrzymując przydomek następców Daft Punk. przydomek niezbyt trafiony, choć może coś w tym jest...

8. LATE OF THE PIER - SPACE AND THE WOODS (2008)
z albumu Fantasy Black Channel

znacie Late of the Pier? najbardziej pojebany zespół ostatnich lat. ich muzykę określa się jako "new wave-indie-elektroniczne ADHD" i jest to prawdziwa prawda. ich kawałek Space and the Woods, przebijając się przez brytyjskie listy przebojów przypomniał nam, dlaczego kiedyś tak uwielbialiśmy kicz. warto też wspomnień o hipnotycznym riffie gitarowym w refrenie. kawałek mistrz.

7. FLORENCE AND THE MACHINE - RABBIT HEART (RAISE IT UP) (2009)
z albumu Lungs

czy może istnieć coś takiego jak neofolk? jeśli tak, to Florence Welch wraz z zespołem The Machine to stworzyła. ich album, Lungs, był tak różny od obecnie panującej na zestawieniach muzyki, że świat z miejsca zachłysnął się nim, łaknąc odmiany. choć niektóre utwory przypominają cały zestaw współczesnych ballad, to jednak każdy utwór - w szczególności Rabbit Heart - ma w sobie coś specjalnego, coś nowego. i właśnie ten kawałek jest kwintesencją tej atmosfery.

6. COLDPLAY - THE SCIENTIST (2002)

z albumu A Rush of Blood to the Head

czasami, gdy słucham tego kawałka, to brak mi słów. to chyba najpiękniejsza piosenka miłosna, jaką ktokolwiek zdołał napisać. prosty to utwór, ale chwyta za serce jak nic innego. zdecydowanie zasłużone miejsce na liście.

5. MGMT - TIME TO PRETEND (2008)

z albumu Oracular Spectacular

o ja pierdziu, czy wy też tak macie że jak raz usłyszycie główny motyw tego kawałka to już cały dzień chodzi wam to po głowie? złośliwa bestia to. jednak nie chwytliwość jest w tym oto utworku najważniejsza - otóż mamy do czynienia z najciekawszym zespołem indie ostatnich lat, który potrafi stworzyć minimalistyczny, acz genialny kawałek z głębokim tekstem i przesłaniem (niektórzy chyba zapominają, że ten kawałek jest smutny, mimo radosnych klawiszy). niesamowita rzecz.

4. THE WHITE STRIPES - SEVEN NATION ARMY (2003)

z albumu Elephant

jedna rzecz - riff gitarowy, o którym śmiało można powiedzieć "najzajebistszy na świecie". coś więcej trzeba mówić? serio, ten kawałek miecie jak nic innego. jakżeby mógł on nie znaleźć się na tej liście?

no dobra, za nami miejsca od 10 do 4, pora na podium!

3. OUTKAST - HEY YA! (2003)

z albumu The Love Below

dużo chyba o tym kawałku nie trzeba mówić... swego czasu zdobywca wszystkich najważniejszych nagród przemysłu muzycznego, kultowy hit na skalę światową, wielki triumf duetu Outkast - a raczej połowy duetu, bo to właśnie Andre 3000 jest autorem Hey Ya!, umieszczonego na należącej do niego połowy ich podwójnego albumu Speakerboxxx/The Love Below. chyba wszyscy wiecie jak to leci, co?

2. DAFT PUNK - ONE MORE TIME (2001)

z albumu Discovery

one more time I'm gonna celebrate, oh yeah, alright, don't stop the dancing. one more time I'm gonna celebrate, oh yeah. one more time.

a więc doszliśmy do numeru pierwszego na naszej liście! najpierw jednak przypomnę resztę zestawienia:

10. Franz Ferdinand - Take Me Out

9. Justice - D.A.N.C.E.

8. Late of the Pier - Space and the Woods

7. Florence and the Machine - Rabbit Heart (Raise It Up)

6. Coldplay - The Scientist

5. MGMT - Time To Pretend

4. The White Stripes - Seven Nation Army

3. Outkast - Hey Ya!

2. Daft Punk - One More Time

no i numer jeden, chyba bez większego zaskoczenia, bo jest to utwór zdecydowanie na to zasługujący...

1. RADIOHEAD - IDIOTEQUE (2000)

z albumu Kid A

do zobaczenia wkrótce przy zamknięciu serii!

hani.

DOM ZŁY - recenzja

2009-12-04T22:40:00.002+01:00

w polskim kinie coś drgnęło.

każda kolejna próba zamerykanizowania polskiego kina kończy się zwykle fiaskiem. czuć wtedy w kinie żenadę, lejącą się litrami z ekranu. tym razem jednak mamy do czynienia z objawieniem w stosunku do amerykanizacji w Polsce - mamy film, który o głowę przewyższa multum thrillerów i kryminałów zza Wielkiej Wody. jeśli widzieliście plakaty, to nieobce wam są opinie, iż Wojtek Smarzowski (twórca Domu Złego) jest nowym Tarantino, a sam film to polskie Fargo (nie znacie Fargo? wypierdalać do wypożyczalni DVD). pierwsze porównanie jest niezbyt trafione - nijak doszukiwać się w zimnym i przerażającym Domu Złym ciętych, dowcipnych dialogów i gloryfikacji komiksowej przemocy - dialogi są krótkie, oschłe, przekazują najważniejsze informacje. przemoc jest realistyczna, można prawie poczuć zapach krwi. Tarantino to nie jest. jednak w twierdzeniu o polskim Fargo coś jest... śnieg, bezdroża, poczucie zagubienia - jak ulał pasuje do dzieła braci Coen.

fabuła w skrócie (nie chcę za dużo zdradzać, film sam przekazuje nam fakty powoli i skrupulatnie, by na samym końcu kompletnie widza zmiażdżyć) - dwa wątki splatające się w jedną sytuację. pierwszy to historia Edwarda Środonia (panie Jakubik, pan umie grać!), typowego polaka lat 70. żonaty niedzieciaty, pracuje w PGRze, lubi dobrze wypić. gdy jednak jego żona nagle umiera, Edward zamyka się w sobie i zaczyna przepijać wszystko, co posiada - aż postanawia wyjechać na drugą stronę Polski, by odciąć się od przeszłości. czego jeszcze nie przepił to sprzedaje i rusza na Bieszczady - po drodze oczywiście psuje się autobus, a spieszonego Edka zastaje burza - i tak trafia do domu Dziabasów (Dziędziel/Preis)...
...cztery lata później znajdujemy się w stanie wojennym, gdzie rozpoczyna się drugi wątek - komisarz Mróz (Bartłomiej Topa w życiowej roli, chapeau bas!) wraz ze swoimi współpracownikami-milicjantami i zalanym w trupa prokuratorem okręgowym Tomalą (Więckiewicz) przeprowadzają rekonstrukcję minionych wydarzeń - bo tu dokonała się zbrodnia, której częścia był Edek. jaka była jego rola w tragedii? sprawa nie jest prosta, a na dodatek Mróz jest szantażowany przez wysoko postawionego polityka Jedynej Słusznej Partii, Zięba (Orzechowski - pan prawdziwy Kiler z filmu Kiler)...

alkohol, oszustwa, przekupstwo, przekręty, morderstwo - Dom Zły w sposób brutalny mówi nam o tym, że PRL nierządem stoi - widzimy to na własne oczy. milicjanci na miejscu zbrodni piją litry wódki, prokurator szafuje dowodami, naciski polityczne na wynik śledztwa się zwiększają. gdzie sprawiedliwość? gdzie jest prawda? na to drugie pytanie z ekranu pada odpowiedź gorzka, ale szczera - "nie ma takiej".

poza niesamowicie skonstruowanym scenariuszem film oferuje także niebanalną reżyserię, problem ważności obu wątków został rozwiązany w genialny sposób - co się wydarzyło 4 lata wcześniej dowiadujemy się wraz z postępami w rekonstrukcji zdarzeń, przez co Smarzowski uniknął sztuczności i wyraźnego podziału między obiema historiami. jubilerska to robota, a efekt ma naprawdę smakowity. film oglądałem naprawdę z zapartym tchem, a przez ostatnie minuty ze szczęką na kolanach - polak też potrafi zrobić dobry thriller. ba, nawet nie tyle dobry, co GENIALNY. dawno nie oglądałem czegoś tak pysznego, nie tylko w polskim, ale i zagranicznym kinie. trzyma w napięciu, ma sens (którego thrillerom często brakuje) + jeśli jeszcze dołożyć znakomitą obsadę aktorską złożoną praktycznie w całości z aktorów drugiego planu znanych z polskich seriali... patrzcie, oni naprawdę umieją grać! i to jak! Jakubik, Topa, Dziędziel, Preis... role Oscarowe.

i skoro o Oscarach mówimy, gdyby to Dom Zły, a nie Rewers, był polskim kandydatem do Oscara, to kto wie, może wreszcie doczekalibyśmy się kolejnej złotej statuetki dla polaka...

ocena końcowa

z odwagą mogę rzec - najlepszy film roku 2009!

the ridge forrester project

2009-11-25T21:05:00.000+01:00

niewielu żyjących jeszcze pamięta grę internetową z Ridżem Foresterem (tak, z Mody na Sukces) w roli głównej. bo to generalnie dawno było i nieprawda.

gra ta padła już dawno temu (głównie dlatego iż w większości umieszczona była na darmowych serwerach Onetu), ale mam do niej spory sentyment - była to gra głupia i zdebilała, acz ciekawa, interesująca i ogólnie fajna i oryginalna. tak więc mam plan odtworzyć ją w takiej formie, w jakiej powstała + ją znacznie rozbudować. a co.

oczekujcie na więcej informacji.
choć nie nadejdą prędko.

a mówi się że stołeczni kierowcy to debile

2009-11-17T22:45:00.002+01:00

dziś pogoda nie była dla nas najłaskawsza, choć deszcz od czasu do czasu jak się zdarzy to tragedii nie ma.

tak więc moknąc dziś w okolicach godziny 17 na skrzyżowaniu ulic franciszkańskiej i bonifraterskiej w warszawie wpadł mi w oko pewien volkswagen.

volkswagen jak volkswagen, niemieckie auto w seata się nagle nie zmieni, moknąc od deszczu. a jednak podszedłem bliżej. i jak jasną kurwę grom z nieba nie pierdolnie, idiota kierowca właściciel zostawił otwarte okno. jeszcze brakowało wywieszki "obrabuj moją zdebilałą dupę".

zgaduję że jego filozofia życiowa to "lubię moczyć gąbkę".

ps. od razu widać, że nie chłopak nietutejszy.

2K/10/2 - NAJLEPSZE FILMY 2000-2009

2009-11-15T16:17:00.005+01:00

nadszedł nareszcie ciąg dalszy mojej trylogii notowań tego, co najlepsze w minionej dekadzie było, jest i będzie. albumy już były, przed nami piosenki, a dziś czas na NAJLEPSZE FILMY LAT 2000-2009. bez zbędnych wstępów, naprzód!

10. BORAT: PODPATRZONE W AMERYCE, ABY KAZACHSTAN RÓSŁ W SIŁĘ, A LUDZIOM ŻYŁO SIĘ DOSTATNIEJ

(Borat: Cultural learnings of America for make benefit glorious nation of Kazakhstan, reż. Larry Charles, 2006)

no i na dobry początek wielu czytelników zasypie mnie gromami gniewu. "ej ty kretynkó jak to moszlife rze taki rzauosny filmiczek jak Borad jesd w top ciesieńćń?" - zgadzam się, Borat może jest pozbawiony jakiegokolwiek smaku i jest dla wielu nieśmieszny, być może nawet obrazoburczy. jednak musicie zgodzić się ze mną w jednym - Borat zmienił postrzeganie ludzi na formę filmu. Borat rozpoczął pewną erę w kinie. Borat odmienił kino na zawsze. śmiałe to słowa, ale takie są fakty - nikt wcześniej nie zrobił takiego mock-umentu (mockumentary [portmonteau słów mock - otumaniać, oszukiwać i documentary - dokument]) jak spółka Sacha Baron Cohen (główny scenarzysta i odtwórca genialnej wręcz roli Borata) i Larry Charles (reżyser). nareszcie dosadnie pokazano, jak bardzo zacofani i zamknięci w stereotypach są amerykanie. nareszcie wyeksponowano głęboko ukryty antysemityzm i rasizm. choć film jest rzeczywiście głupi i obraźliwy, to kryje się w nim drugie dno - nienawiść i przemoc na dnie każdego z nas, która dotyka nas tuż po napisach końcowych, gdy opary absurdu opadają.

gwoździe programu: wioska Borata, hymn na Rodeo, "uwalnianie języka"
zwróć uwagę na: opinię pijanych studentów na temat praw kobiet i niewolnictwa

9. WOJNA POLSKO-RUSKA
(reż. Xawery Żuławski, 2009)

proszę, proszę, polski reprezentant! i to w dodatku zasłużony! choć kontrowersyjne to dzieło, to nie można odmówić mu wyjątkowo sugestywnego przedstawienia współczesnej małomiasteczkowej Polski. Polski B. Polski małej. Polski zapomnianej, poukrywanej wśród dresiarni w grajdołach. mimo, iż pan Żuławski przeniósł literacki oryginał z nadmorskiego Wejherowa do Warszawy, to nie zapominajmy, gdzie ta historia miała początek.
otóż film ten prezentuje... no właśnie, co? historia przeskakuje z wątku na wątek w sposób niezauważalny, przez co widz nawet nie ma czasu się zaplątać w skomplikowanej fabule. jednak ogóły pozostają ogółami - podążamy śladem dresa Silnego (rewelacyjny Borys Szyc, pozwolę sobie stwierdzić, iż jest to rola jego życia) i jego miłości do Magdy (równie dobra Roma Gąsiorowska), która mija po drodze przeszkody różnej maści - były facet Magdy, wybory Miss, nihilistyczna gotka Andżela i nawet śmierć kliniczna (!). mój Boże, czego tu nie ma? i wszystko w dodatku jest wytworem wyobraźni nastolatki Doroty (Masłowska, autorka książki, na podstawie której powstał film).
i tu właśnie ujawnia się geniusz. nieprzekładalna praktycznie na język filmu książka okazała się przekładalna, jeśli weźmie się za nią odpowiednia osoba - i Xawery Żuławski, nie obawiając się niczego, ruszył na walkę z wiatrakami i wygrał. film pozostaje na długo w pamięci.

gwoździe programu: głód Nataszy, walka Silnego z Lewym, szatański talk-show
zwróć uwagę na: wymiana "zdań" Silnego i Lewego przez krótkofalówki

8. GRINDHOUSE
(reż. Quentin Tarantino, Robert Rodriguez, 2007)

panie i panowie, panowie i panie, achtung achtung, Tarantino i Rodriguez połączyli siły! i choć nie wyszło im z tego nic odkrywczego ani mądrego, to wespół w zespół zrobili film (filmy?) tak zawodowo ZAJEBISTY, że wszystko inne musi tylko i wyłącznie usunąć się na bok.
w skrócie: panowie zrobili po jednym filmie, parodiującym amerykańskie kino klasy B lat '70 i wypuścili je razem, jak i właśnie z takimi dziełami robiono w przeszłości. trójgodzinny hołd dla żałosnego kina lat swojej młodości. Rodriguez zajął się zombie-shooterami (Planet Terror), a Tarantino wziął warsztat kino samochodowe (Death Proof). razem pokazali, że nawet w beznadziejnie beznadziejnej konwencji można pokazać pazur. palce lizać!
i choć u nas wypuszczono filmy oddzielnie (nie ma w Europie tradycji wyświetlania dwóch filmów naraz), to nie straciły nic ze swojego klimatu.

gwoździe programu: karabin zamiast nogi Cherry Darling, kaczka Kaskadera Mike'a, orzeł na masce
zwróć uwagę na: przebicie "czwartej ściany" przez Kurta Russella

7. SPIRITED AWAY: W KRAINIE BOGÓW
(千と千尋の神隠し, reż. Hayao Miyazaki, 2001)

czymże byłoby kino bez filmów animowanych? ano, animacja pokazuje to, czego często kamera a) nie może pokazać b) boi się pokazać c) stara się pokazać, ale nie udaje jej się.
chciałem poświęcić jedno miejsce dla animacji, jednak wybór okazał się bardzo trudny. z tego miejsca chciałbym więc wyróżnić inne animacje, o których myślałem, jednak nie były tak dobre jak Spirited Away: Shrek, Shrek 2, Wall-E, Kung-Fu Panda, Ratatouille, Potwory i Spółka, Odlot.

a więc, Spirited Away. najmagiczniejszy film ostatniej dekady. najgenialniejsze dzieło światowej animacji od wielu lat. film wzruszający i dotykający ludzką duszę do samego jej środka. brakuje mi słów, by opisać, jak bardzo wpłynął na mnie ten skromny, animowany w 2D (technika dziś już przestarzała i rzadko używana, a szkoda, bo ma w sobie coś, czego 3D nigdy nie będzie miało), japoński film o dziewczynce zagubionej między światem realnym a zaginionym światem duchów. rewelacyjny scenariusz, niepowtarzalny klimat, satysfakcjonująca fabuła. można o tym filmie powiedzieć bardzo dużo dobrego, naprawdę.

gwoździe programu: śmierdzący stwór w łaźni, malutcy robotnicy, lot na smoku
zwróć uwagę na: nic. rozpłyń się w tym filmie. gwarantuję niezapomniane wrażenia.

6. TAŃCZĄC W CIEMNOŚCIACH
(Dancer in the Dark, reż. Lars von Trier, 2000)

kolejny na liście film magiczny. tylko że teraz film nie czaruje stroną wizualną, ale stroną dźwiękową. film wizualnie jest bardzo specyficzny (to normalka u von Triera, reżysera filmu), jednak jest to musical - inny niż wszystkie, zapewniam - a muzykę skomponowała sama Björk. co więcej, zaśpiewała wszystkie piosenki i zagrała główną rolę. ha, nawet została odznaczona nagrodą dla najlepszej aktorki na festiwalu w Cannes w 2000, choć jest to jej debiutancka rola!
film opowiada historię Selmy, niedowidzącej imigrantki z Czechosłowacji. Selma mieszka w Stanach Zjednoczonych, które miały być dla niej magiczną krainą sukcesu i pieniędzy, lecz póki co Selma pracuje w fabryce przy ciężkich maszynach - mimo choroby oczu (Selma regularnie oszukuje lekarza, by otrzymać pozwolenie na pracę). każdy grosik skrupulatnie odkłada dla swojego synka, Gene'a. mimo biedy i zmęczenia Selma potrafi jeszcze utrzymać w sobie iskierkę radości - gdy jest naprawdę ciężko, wyobraża sobie, że jej życie to musical...
i choć ta historia, wydawałoby się, może iść do happy endu, pan von Trier robi nam okrutny dowcip i daje Selmie coraz bardziej po dupie, robiąc z jej życia koszmar. oglądając Tańcząc w Ciemnościach, łzy napływają same do oczu. warto też zapamiętać - jest to nie tylko opowieść o trudach życia w biedzie i chorobie, ale też o bezduszności ludzi, o znieczulicy społecznej i o kłamstwie. Lars von Trier nigdy nie unikał trudnych tematów, tak więc i tutaj widzimy, jak daleko zajść może człowiek przyparty do muru. jest to też film o słodkiej naiwności - Selma nadal wierzy, że wszystko potoczy się jak w musicalu...

gwoździe programu: muzyka maszyn, rozmowy więzienne, ostatnia-nie-ostatnia piosenka
zwróć uwagę na: zróżnicowanie realizacyjne między fabułą a numerami musicalowymi

5. KILL BILL
(reż. Quentin Tarantino, 2003/2004)

po raz drugi w notowaniu gościmy ~~Madonnę~~ Quentina Tarantino, który tym razem podzielił się z nami swoją fascynacją kinem typu "łubudu" - mamy tu kino kung-fu, japońskie filmy zemsty, spaghetti western, filmy Chanabra i exploitation - wszystko upakowane do czterech godzin pełnych przemocy i ciekawych przemyśleń (ulubione połączenie u Tarantino), dodatkowo podzielonych na dwie części przez studio (kto wysiedziałby na tym 4 godziny w kinie poza mną?). tak więc mamy postać Panny Młodej (życiowa rola Umy Thurman), która szuka zemsty po nieudanym zamachu na jej życie przez ex-współpracowników, płatnych morderców na usługach demonicznego Billa... przez dwa filmy przemierzamy wraz z Panną Młodą przez pół świata, gdy ta ściga i z diabelską precyzją zabija wszystkich osobników ze swojej Listy Śmierci...
film ten to jubilerska wręcz robota - Tarantino udowadnia, że jest mistrzem precyzyjnej reżyserii, ale nadal pokazuje, że umie pisać zabawne, ale i inteligentne dialogi, no i oczywiście swoje słynne cięte riposty. genialne dziełko!

gwoździe programu: historia O-Ren Ishii, Masakra w Domu Błękitnych Liści, ostateczna walka
zwróć uwagę na: Samuel L. Jackson w części drugiej

4. OPOWIADANIE
(Storytelling, reż. Todd Solondz, 2001)

to może być dla wielu zaskoczeniem, przyznaję. głównie dlatego że film mało znany, niezbyt doceniony przez naszych krytyków, ogólnie jakby zapomniany. jednak jest to film bardzo ważny, głównie dlatego, iż mówi o najważniejszej rzeczy we współczesnej sztuce, a jakoś wszyscy o tym zapominają: "wszystkie wydarzenia, jakie zapisujesz na papierze, automatycznie stają się fikcją."
film jest podzielony na dwie części: "FIKCJA" i "FAKT". FIKCJA opowiada historię Vi, młodziutkiej studentki literatury, która zostaje zlinczowana przez środowisko za napisanie prawdziwej historii swojego "romansu" z wykładowcą, podczas gdy FAKT opowiada o nieudolnym dokumentaliście, który podczas prób nakręcenia filmu przypadkowo napotyka największe amerykańskie tabu - brudy kryjące się za fasadą idealnej rodziny, żyjącej amerykańskim stylem życia (ulubiony temat Solondza, znacznie szerzej opisany w jego "Happiness").
z niebywałą odwagą i brawurą Solondz zagląda wgłąb tego, co widać z zewnątrz. zrywając wierzchnią warstwę życia, penetruje całe ohydztwo i brud wnętrza życia. i to nie po raz pierwszy. dlatego też jego filmy budzą kontrowersje i są spychane na drugi plan przez dystrybutorów, by nie oburzyć Ważnych Figur Amerykańskiego Kina. na szczęście żyjemy w Europie.

gwoździe programu: "Pierdol mnie, czarnuchu", jak Żydom przysłużył się Hitler, postać Mikey'ego
zwróć uwagę na: życie imigrantów z południa w USA

no i pora na the best of the best, czyli top 3!

3. BĘKARTY WOJNY
(Inglourious Basterds, reż. Quentin Tarantino, 2009)

o tym filmie już pisałem, zachęcam do lektury mojej recenzji.

gwoździe programu: rozmowa o Żydach i szczurach, udawanie Włocha, Zemsta Wielkiej Twarzy
zwróć uwagę na: rola Christopha Waltza > cały film

2. NIEODWRACALNE
(Irréversible, reż. Gaspard Noe, 2002)

najbardziej dosłowny, przytłaczający i sugestywny film, jaki dane mi było widzieć w swoim 18-letnim życiu. statystyki mówią same za siebie - podczas pokazu na festiwalu w Cannes (film był nominowany do Złotej Palmy) ponad połowa widzów po prostu opuściła seans, nie mogąc wytrzymać pewnej bardzo konkretnej sceny - mianowicie słynnej sceny gwałtu.
otóż, w pierwszych scenach filmu widzimy, jak karetka i policja zgarnia dwójkę mężczyzn z nocnego klubu sado-maso dla gejów. co się stało? jak tam trafili? wszystkiego dowiadujemy się od końca - film bowiem, scena za sceną, rozgrywa się od końca. prosty to zabieg, a tworzy klimat, jakiego nie da się uzyskać w żaden inny sposób. powoli poznajemy historię - mężczyźni ci - Marcus (Vincent Cassel) i Pierre (Albert Dupontel) szukają zemsty za wyjątkowo brutalny gwałt i pobicie Alex (Monica Bellucci), żony Marcusa. i właśnie scena gwałtu jest tu najważniejsza, wokół niej obraca się cały film - rozchwiany realizacyjnie i pokazujący jakby migawki z historii poprzez szalejącą kamerę, dopiero w scenie gwałtu - drastycznej, brutalnej, przerażającej - pokazuje wszystko spokojnie, dokładnie, bez pośpiechu. widzowie modlą się, by scena się skończyła. a trwa razem 13 minut. i nawet gdy się kończy, nie otrzymujemy wytchnienia - widzimy, jak spokojne i szczęśliwe było ich życie. i już nic nie odwróci tego, co się wydarzyło. nie cofniemy i nie wymażemy tego, co już zobaczyliśmy.
film ten jakby szuka odpowiedzi na pytanie "gdzie jest granica tego, co można pokazać na ekranie?", choć historia nauczyła nas, że po serii filmów gorno (gore + porno, pornografia przemocy) typu Piła czy Hostel pytanie jest nadal aktualne, a odpowiedź daleka i nieosiągalna. dodatkowo ten film sprawia, że czujemy się mali i nieważni wobec czasu, który biegnie, nie patrząc na nas. bezlitosny upływ chwil sprawia, że nie mamy wpływu na nic. z ekranu padają słowa "czas niszczy wszystko". i to właśnie są najważniejsze słowa historii kinematografii.

gwoździe programu: scena w klubie sado-maso, gwałt, finał
zwróć uwagę na: wszystkie sceny składają się z pojedynczych ujęć (!)

tak więc dobiliśmy do miejsca pierwszego - najlepszego filmu ostatnich 10 lat! ale najpierw przyjrzyjmy się ponownie, jak rozkłada się pozostała dziewiątka:

10. BORAT
9. WOJNA POLSKO-RUSKA
8. GRINDHOUSE
7. SPIRITED AWAY
6. TAŃCZĄC W CIEMNOŚCIACH
5. KILL BILL
4. OPOWIADANIE
3. BĘKARTY WOJNY
2. NIEODWRACALNE

and the winner is...

1. ELECTROMA
(Daft Punk's Electroma, reż. Thomas Bangalter, Guy-Manuel de Homem Christo, 2006)

słowa są zbędne, choć parę by się przydało - genialne ujęcie pogoni za utraconym człowieczeństwem, za niespełnionymi marzeniami, za godnością i za wolnością wyboru drogi życiowej. wszystko w całkowitym milczeniu - przez około godzinę z ekranu nie pada ani jedno słowo. nie jest to film ani prosty, ani przyjemny - ale za to wynagradza cierpliwość tysiąckrotnie, nierzadko w dzieciach.
historia dwóch robotów, które chcą stać się ludźmi - a stają się wyrzutkami społeczeństwa i pośmiewiskiem, więc wyruszają na autodestrukcyjną podróż wgłąb pustyni, by wrócić do korzeni ludzkości. do samego początku.
rewelacyjny debiut reżyserski Daft Punk niezrozumiany jest przez współczesnych - jednak za 50 lat będzie filmem kultowym. obiecuję wam.

gwoździe programu, zwróć uwagę na: wszystko.

pozdrawiam i do zobaczenia przy zamknięciu serii 2K/10 za miesiąc,
hani.

korespondencja z mugatu cz. 1

2009-10-30T21:51:00.003+01:00

od: messerhani@[...].com
do: mugatu@[...].pl
data: 20 października 2009 19:57
temat: diese klasse ist klasse

nienawidzę niemieckiego.

tak zaczynam tego maila bo muszę się w końcu komuś zwierzyć. das ist so schade wann ich nienawidzę niemieckiego. to język morderców, gwałcicieli i kanibali. słyszałaś o tym pedałku, co w necie zamieszczał ogłoszenia że szuka ofiary do zamordowania i zjedzenia? znalazł. ruchali się, po czym wspólnie jedli penisy. a potem debilek zamordował drugiego debilka, zamroził go w kawałkach i jadł. o ironio był niemcem.

kurwa, prawdziwa historia a brzmi jak żal. dlaczego? bo to niemcy.

ten język budzi we mnie grozę i niechęć samym faktem istnienia. pomijając aspekty historyczne, nie trawię niemieckiego za jego brzmienie. i to ponoć niemcy wymyślili romantyzm! uduchowione idee mickiewicza? pedalskie poemaciki słowackiego? i to niemce kurwa zapoczątkowały? jaka kultura mogła narodzić się pośród tak bestialsko prostackiego języka? chyba tylko średniowiecze.

diese grzywacz ist nicht funky. mój nauczyciel niemieckiego to kurwiszonek. o ironio jest polaczkiem.

dobre ma pierdolnięcie skurwysyn, zapieprza szybciej niż pies walta flanagana, śpieszy się po każdej lekcji jakby w pokoju nauczycielskim czekała na niego matka ze stygnącą zupką. masło się rozpuszcza na chlebiku, herbatka posłodzone i fantastisch frühstuck frühling in kurwa paris. no ja umieram jak widzę jego japkę. wiesz że koleś ma 25 lat i siwieje? do uczniów zwraca się per pan pani. panie bartku panie wojtku. ma 25 lat, przypominam. nie ma naszej-klasy. napisał podręcznik maturalny do niemieckiego. nie ma życia chyba, ponoć z matką mieszka. raz go na mieście widziałem z przyjaciółmi to się speszył jak dzień dobry mu powiedziałem, udawał że nie zna. gej gej gej kurewka gej. madonny nie gościł ale angelę merkel może.

powiedz sobie po cichu pod nosem "wenn ich eine tute erdnüsse brauche, gehe ich in der tante-emma-laden" i pomyśl sobie, że to kurwa znaczy, że potrzebuję paczki orzechów i idę do sklepu. a brzmi jakbym cię mordował, każdym słowem wbijał sztylet w dupę, rozkazywał się stracić, zagazować żydów, zburzyć przedszkola, zwiększyć ceny skupu żywca. jestem niemieckim dyktatorem aktualnie i staję się nim bardziej z każdym słowem wypowiedzianym w tym języku, choćbym opowiadał że kocham mamę. to i tak jestem germańskim kurwiszonem ja pierdolę oprawcą.

o ironio muszę się go uczyć.

2K/10/1 - NAJLEPSZE ALBUMY 2000-2009

2009-10-19T18:20:00.006+02:00

moi kochani, dziś rozpoczynam krótką serię wpisów, w których podsumowywać będę dobiegającą końca dekadę 2000-2009, rozpoczęcie XXI wieku. okres w sztukach wszelakich był to burzliwy i emocjonujący, tak więc w tym i dwóch kolejnych wpisach chciałbym podsumować, zestawić i porównać 10 najlepszych albumów, utworów i filmów ostatnich 10 lat. dziś zaczynam od listy 10 albumów, które moim zdaniem powinny znaleźć się w annałach jako wzorowe przykłady muzyki lat zerowych tego wieku.

zaczynamy od miejsca dziesiątego.

10. GORILLAZ - DEMON DAYS (2005)

Gorillaz to dość interesujący twór. 4 animowanych, nieistniejących muzyków to niespotykana dość sytuacja w muzyce, tak więc od początku budzili kontrowersje. ich samo istnienie jakby nasunęło wątpliwości co do jakości ich muzyki - jak w końcu animowane postaci mogą robić dobrą muzykę? - jednak nazwisko twórcy projektu, Damona Albarna (lidera popularnej grupy Blur), zagwarantowało poziom.

drugi album zespołu, Demon Days, wznosi ich technikę na wyżyny. choć nie brak tu zapędów hip-hopowych, kojarzących się zdecydowanie z debiutanckim albumem Goryli, jest to typowe dzieło reprezentujące klimatyczny trip-hop, który nie boi się eksperymentować. mamy tu wszystko - od typowo tanecznych kawałków przez bluesowe zagrywki, rapowe klasyki, rockowe zacięcia i reaggowe brzmienia do chórów kościelnych [sic!] - i niebywałym wyczynem jest to, że płyta jest wyjątkowo spójna i w brzmieniu, i w temacie.

gwoździe programu: "Last Living Souls", "Feel Good, inc.", "D.A.R.E."

zwróć uwagę na: Ike Turner na pianinie w "Every Planet We Reach Is Dead"

9. SYSTEM OF A DOWN - MEZMERIZE (2005)

każdy fan Metallici powie ci, że skończyli się na Kill 'Em All - a każdy fan System of a Down powie ci, że skończyli się na Toxicity. jak bardzo można się mylić? mimo całego geniuszu i niebywałej energii, to nie Toxicity znalazło się w moim zestawieniu, a późniejszy o 4 lata album Mezmerize, przedostatnie dzieło SOAD i jednocześnie pierwsza część duologii Mezmerize/Hypnotize. album, który wygrywa z Toxicity za niebywałą odwagę - SOAD jeszcze tak nie eksperymentował z orientalnymi brzmieniami i rockowymi klasykami jak tu. ten wyjątkowo krótki (38 minut!) wyczyn to prawdziwa perełka, wstrząsająca światem w 11 kawałkach. SOAD nie są tak ostrzy i brutalni jak w poprzednich albumach - mam wrażenie, że tu nareszcie znaleźli równowagę w swojej twórczości. jest mnóstwo gitarowego szaleństwa, ale jest ono nareszcie zrównoważone spokojniejszymi kawałkami. definitywnie ich najdojrzalszy album.

gwoździe programu: "BYOB", "This Cocaine Makes Me Feel Like I'm On This Song", "Lost in Hollywood"

zwróć uwagę na: Daron Malakian imitujący swoją gitarą arię operową (!) w "Cigaro"

8. MICACHU - JEWELLERY (2009)

Mica Levi kształciła się klasycznie w szkole muzycznej, a jej rodzice są kompozytorami także klasycznymi - a jednak Mica woli swoją muzykę na ostro. jej debiutancki album Jewellery to jeden wielki zgrzyt, jazgot i pizg wydłużony w czasie - przynajmniej tak brzmi po pierwszym przesłuchaniu. po pewnym czasie zawarte w nim utwory są równie chwytliwe jak radiowe jingle.

Micachu to połączenie rozstrojonej gitary akustycznej, niezbyt zorientowanej w sytuacji perkusji, rozszalałych klawiszy i będącym całkowitym przeciwieństwem wszystkiego, co reprezentuje słowo "charyzmatyczny", wokalu - a całość brzmi razem tak perfekcyjnie, jakby przy narodzinach Mica Levi dostała od Boga zapis nutowy tych kawałków z pozdrosem na marginesie. jeśli nieobce wam jest uczucie, że nudzi was współczesna muzyka i jej maksymalne zgranie - sięgnijcie po Jewellery. niech nie zmylą was etykietki przyklejone do takich zespołów jak The Kooks czy Arctic Monkeys - prawdziwe indie równa się Micachu.

gwoździe programu: "Vulture", "Curly Teeth", "Golden Phone"

zwróć uwagę na: wyjątkowo niestandardowy rytm w "Golden Phone"

7. FRANZ FERDINAND - TONIGHT: FRANZ FERDINAND (2008)

Franz Ferdinand to już nie nowicjusze. ich pierwszy album wywołał burzę w showbusinessie, jednak swój "najgorętszy" okres mają za sobą - drugi album przyniósł spore rozczarowanie i zero innowacji, więc wielu uznało zespół za gwiazdę jednego sezonu - jednak cztery wesołe chłopaki z Glasgow właśnie tym albumem udowodnili wszystkim, że się mylą. co wystarczyło, aby uzupełnić ich brzmienie i sprawić, by wszystko było jak nowe? chwycić za syntezatory.

tak więc bawiąc się z elektroniką Franz Ferdinand stworzył album nie tyle przełomowy, co po prostu świetny. jest w tym naprawdę mnóstwo energii, podpartej świetną muzyką autorstwa Alexa Kapranosa (wokal) i Nicka McCarthy'ego (gitara). wystarczy jedynie ruszyć w tany.

gwoździe programu: "Ulysses", "No You Girls", "What She Came For"

zwróć uwagę na: Alex Kapranos nie ukrywa tego, że nie umie śpiewać, jęcząc w "What She Came For". propsy za szczerość.

6. RADIOHEAD - AMNESIAC (2001)

nie muszę chyba pytać, czy ich znacie. określenie "najgenialniejszy zespół w historii" często pojawia się w pobliżu nazwy Radiohead. w najbardziej eksperymentalnym i również najpłodniejszym okresie działalności zespołu - na przełomie wieków - powstały trzy albumy, które na zawsze zmieniły oblicze muzyki. były to OK Computer (1997), Kid A (2000) i ten - czyli Amnesiac.

album ten ma niesamowitą atmosferę, roztaczającą się wokół od pierwszych minut. cały ten misz-masz stylów i gatunków w połączeniu z eterycznymi kompozycjami zespołu i ekscentrycznymi tekstami Thoma Yorka (lidera i wokalisty Radiohead) sprawia, że Amnesiac to album niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju.

gwoździe programu: "Packt Like Sardines In A Crushd Tin Box", "Pyramid Song", "I Might Be Wrong"

zwróć uwagę na: wokale w "Like Spinning Plates" nagrane są od tyłu (!).

5. JUSTICE - † (2007)

choć nie jest to pierwszy album nazwany symbolem, ten wzbudził zdecydowanie więcej kontrowersji od swojego prekursora, "" Prince'a - głównie dlatego, że nazwany został znakiem krzyża. we Francji doszło do tego, że okładki albumu w sprzedaży były pozaklejane, by ukryć symbol. bo jak można przyrównać french touchowe rytmy house do katolicyzmu? ano nie wiem jak. ale Justice uszło to na sucho, bo album jest naprawdę rewelacyjny.

może nie jest to objawienie na miarę nowego Daft Punk, jak wielu twierdzi, jest to wyjątkowo dobry album dance, który w 2007 roku rozruszał parkiety na całym świecie. operowe brzmienia połączono tu perfekcyjnie z dyskotekowym basem i typowo elektronicznym zgrzytem, tworząc, jak to określa sam zespół, electro-operę. efekt jest genialny i na długo pozostaje w pamięci.

gwoździe programu: "D.A.N.C.E.", "DVNO", "Stress"

zwróć uwagę na: sample z Britney Spears w "Valentine"

4. THE WHITE STRIPES - GET BEHIND ME SATAN (2005)

za chwilę zapewne rzuci się na mnie sfora fanów The White Stripes wyjąc, że Get Behind Me Satan nigdy nie dorówna albumowi White Blood Cells. jeżeli takie jest wasze zdanie, to trudno. ja jednak twierdzę, że Jack White przekładając gitarowe riffy na fortepian zyskał na brzmieniu jak nigdy wcześniej. i w tym tkwi geniusz tej płyty - jest to rockowy album, w którym gitara pojawia się sporadycznie. większość utworów to duet fortepianu z perkusją. wynik - album, który pozostaje na długo w pamięci. głównie za sprawą niesamowitego talentu kompozycyjnego Jacka White'a, spiritus movens The White Stripes.

gwoździe programu: "Blue Orchid", "The Denial Twist", "Take, Take, Take"

zwróć uwagę na: "Take, Take, Take" opowiada doprawdy niebanalną historię.

no i dotrwaliśmy do pierwszej trójki! here we go...

3. DAFT PUNK - HUMAN AFTER ALL (2005)

rok 2005 był dobry dla muzyki - to już czwarty album w tym zestawieniu, który powstał właśnie wtedy. ale ale, nie będę zmieniał tematu... ileż to dobrego mógłbym powiedzieć o Daft Punk! zespół, który właściwie stworzył współczesny house. zespół, który wziął wszystko, co do tej pory powstało w muzyce klubowej, i nadał temu ostateczną formę w rewolucyjnym (tak, rewolucyjnym) albumie Homework w 1997 roku. po wielu przygodach (własnej śmierci [sic!] i zastąpieniu przez roboty [sic! po raz wtóry]) Daft Punk postanowiło poczynić kolejny odważny krok wprzód - stworzyli Human After All. album pełen brudnego, zgrzytliwego, hardcore'owego electro. jednocześnie najszczersza i najuczciwsza deklaracja muzyki elektronicznej w historii - z przesłaniem. mimo robotyki, powtarzalności i schematyczności, która zmienia nas w maszyny, i tak wszyscy jesteśmy ludźmi.

gwoździe programu: "Robot Rock", "The Brainwasher", "Technologic"

zwróć uwagę na: mechaniczny rytm kończący "The Prime Time Of Your Life" to wielokrotnie spowolniony silnik motoru.

2. LATE OF THE PIER - FANTASY BLACK CHANNEL (2008)

Late of the Pier to czterech brytyjskich chłopców - może niezbyt urodziwych, ale naprawdę nieźle powalonych. kolorowy glam rock i brudne electro razem? a jednak. Fantasy Black Channel to podzielony na 12 kawałków hymn narodowy dance punka, wyjątkowo dojrzały jak na debiut, ale i nie pozbawiony kompletnego szaleństwa, charakteryzującego niedoświadczonych muzyków. pośród chwytliwych riffów i klawiszy biegających tu i ówdzie kryją się zalążki klasycznego, dobrego rocka. album zdecydowanie góruje nad innymi wyczynami muzycznymi z tego okresu, deklasując je w wielkim stylu, chapeau bas, chłopaki!

gwoździe programu: "Space and the Woods", "Heartbeat", "Focker"

zwróć uwagę na: riff gitarowy otwierający "Focker" w duchu The White Stripes.

a więc dobiliśmy do miejsca pierwszego! zanim jednak poznacie zwycięzcę zestawienia, przypomnę wszystkie albumy od miejsca dziesiątego:

10. Gorillaz - Demon Days

9. System of a Down - Mezmerize

8. Micachu - Jewellery

7. Franz Ferdinand - Tonight: Franz Ferdinand

6. Radiohead - Amnesiac

5. Justice - †

4. The White Stripes - Get Behind Me Satan

3. Daft Punk - Human After All

2. Late of the Pier - Fantasy Black Channel

a niekwestionowanym liderem i zasłużonym zwycięzcą listy 10 najlepszych albumów pierwszej dekady XXI wieku jest...

[werble]

1. RADIOHEAD - KID A (2000)

bez komentarza. ta piosenka mówi wszystko.

dziękuję za uwagę.

hani.